sweetzzinna
Dum spiro, spero くる
-
- Anëtarësuar më
- Jul 18, 2008
-
- Mesazhe
- 20,476
-
- Reagimet e mara
- 1,250
-
- Vendndodhja
- Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ
Kur flitet për fushatën elektorale që sapo lamë pas, më kujtohet një njoftim i lexuar ato ditë nëpër postera: "...Partia X organizon një miting madhështor...eja dhe ti...." Tani çështja është që është vendosur, që mitingu do të jetë madhështor dhe pa prezencën time e të të gjithë atyre që e lexojnë lajmërimin në fjalë, sepse ftesa vjen pas përcaktimit: madhështor.
Dhe nëse vërtet mitingu është madhështor, përse duhem unë, se unë në fakt ftohem jo për gjë tjetër, por vetëm që mitingu të jetë madhështor!
Propaganda e shfrenuar e mazhorancës të kujtonte atë historinë e atij që e pyetën se sa yje ka në qiej? "Sa qime ka bishti gomarit",- u përgjigj ai. "Po nga e di ti?", e pyetën. "Po ja, numëroi yjet e pastaj qimet, e provoje po nuk dolën aq"!
Kështu u bombardua opinionin me shifra punësimi, rrogash, pensionesh, imazhe zdrukthëtarsh, grash të përlyera me buzëkuqe nga lumturia e madhe, duke e ditur se nuk ka burrë nëne që të numërojë yjet në qiellin e saj të sukseseve, për t'i ballafaquar si numër me qimet e bishtit të gomarit të dështimeve.
U përdorën këto metoda anestezike për t`iu mpirë çdo ind mendimi, refleksioni e inteligjence njerëzve; por me sa shihet nga rezultatet që po projektohen pas votimeve, efekti për mazhorancën ka qenë bumerang.
Shqiptarët nuk u bindën se Shqipëria ka ndryshuar.
Sepse nëse vërtet do kishte ndryshuar, kjo nuk do ishte, por frymë, aromë, jetë që do ndihej sapo dilje në rrugë; do dallohej te ecja e njerëzve, tek portreti i tyre, komunikimi; do dallohej nga fakti që nuk do vijonin të mallkonin dhe të lëshonin flama mbi vendin ku kanë lindur e jetojnë e mbi politikën që kanë në krye, duke qëndruar gjithnjë aty, të epistolarja fatalisht: "Që ky vend nuk bëhet"...edhe po të shtrohen rrugë, edhe po të rriten rroga e pensione...sepse, demokracia nuk është asfalt.
E për më tepër se kaq, bërja e këtij vendi konsiston, në radhë të parë, te aleanca dhe respekti i ndërsjellë që politika vendos me masën, te vlerësimi dhe të përgjegjësia që ka për fatin e jo vetëm një turme, por edhe ndaj një njeriu të vetëm anonim, kudo që jeton ai.
Ja, këtë ndryshim thelbësor nuk e bëri dot mazhoranca blu në katër vite; bëri tjetrën: vijoi të jetë përcjellëse adapte dhe besnike e një regjimi që ia shkatërroi psikikën njeriut me dhunën e iluzionit, se po jetonte i lumtur, ku në fakt nuk jetonte i tillë.
Përpos kësaj, në postkomunizëm, ky shkatërrim psikik vijoi dhe me katandisjen e popullit në dy kampe kundërshtare politikë, duke i armiqësuar ndërsjellazi patologjikisht sipas ndarjes të majtë e të djathtë, si dhe në hajdut pronash dhe viktima të pronës së vjedhur (të legalizuar dhe ish-pronarë), shtoi kësaj dhe një shkatërrim të sistemit të drejtësisë, duke prodhuar padrejtësi në çdo pore të shoqërisë.
Me sa duket, shqiptarët më 28 qershor nuk iu bindën modelit të spektaklit iluzor që të kujton atë iluzionistin me emrin Nadir vite më parë, që u tall paq me gjindjen e mbledhur në sheshin "Skënderbej", duke e mashtruar me një copë thesi në errësirë. E pra, ishte në dorë të asaj gjindjeje që thesin që ia la në dorë Nadiri, të mos ia vendoste në kokë politika më 28 qershor.
Ndaj, vota e 28 qershorit, nuk ishte votë për partitë, por votë që zgjodhi: mes imazhit dhe thelbit; mes virtuales dhe reales; mes iluzionit dhe faktikes; mes dehjes dhe ftillimit; mes përçmimit dhe talljes me turmat dhe respektit ndaj tyre e kështu me radhë.
Shekulli
Dhe nëse vërtet mitingu është madhështor, përse duhem unë, se unë në fakt ftohem jo për gjë tjetër, por vetëm që mitingu të jetë madhështor!
Propaganda e shfrenuar e mazhorancës të kujtonte atë historinë e atij që e pyetën se sa yje ka në qiej? "Sa qime ka bishti gomarit",- u përgjigj ai. "Po nga e di ti?", e pyetën. "Po ja, numëroi yjet e pastaj qimet, e provoje po nuk dolën aq"!
Kështu u bombardua opinionin me shifra punësimi, rrogash, pensionesh, imazhe zdrukthëtarsh, grash të përlyera me buzëkuqe nga lumturia e madhe, duke e ditur se nuk ka burrë nëne që të numërojë yjet në qiellin e saj të sukseseve, për t'i ballafaquar si numër me qimet e bishtit të gomarit të dështimeve.
U përdorën këto metoda anestezike për t`iu mpirë çdo ind mendimi, refleksioni e inteligjence njerëzve; por me sa shihet nga rezultatet që po projektohen pas votimeve, efekti për mazhorancën ka qenë bumerang.
Shqiptarët nuk u bindën se Shqipëria ka ndryshuar.
Sepse nëse vërtet do kishte ndryshuar, kjo nuk do ishte, por frymë, aromë, jetë që do ndihej sapo dilje në rrugë; do dallohej te ecja e njerëzve, tek portreti i tyre, komunikimi; do dallohej nga fakti që nuk do vijonin të mallkonin dhe të lëshonin flama mbi vendin ku kanë lindur e jetojnë e mbi politikën që kanë në krye, duke qëndruar gjithnjë aty, të epistolarja fatalisht: "Që ky vend nuk bëhet"...edhe po të shtrohen rrugë, edhe po të rriten rroga e pensione...sepse, demokracia nuk është asfalt.
E për më tepër se kaq, bërja e këtij vendi konsiston, në radhë të parë, te aleanca dhe respekti i ndërsjellë që politika vendos me masën, te vlerësimi dhe të përgjegjësia që ka për fatin e jo vetëm një turme, por edhe ndaj një njeriu të vetëm anonim, kudo që jeton ai.
Ja, këtë ndryshim thelbësor nuk e bëri dot mazhoranca blu në katër vite; bëri tjetrën: vijoi të jetë përcjellëse adapte dhe besnike e një regjimi që ia shkatërroi psikikën njeriut me dhunën e iluzionit, se po jetonte i lumtur, ku në fakt nuk jetonte i tillë.
Përpos kësaj, në postkomunizëm, ky shkatërrim psikik vijoi dhe me katandisjen e popullit në dy kampe kundërshtare politikë, duke i armiqësuar ndërsjellazi patologjikisht sipas ndarjes të majtë e të djathtë, si dhe në hajdut pronash dhe viktima të pronës së vjedhur (të legalizuar dhe ish-pronarë), shtoi kësaj dhe një shkatërrim të sistemit të drejtësisë, duke prodhuar padrejtësi në çdo pore të shoqërisë.
Me sa duket, shqiptarët më 28 qershor nuk iu bindën modelit të spektaklit iluzor që të kujton atë iluzionistin me emrin Nadir vite më parë, që u tall paq me gjindjen e mbledhur në sheshin "Skënderbej", duke e mashtruar me një copë thesi në errësirë. E pra, ishte në dorë të asaj gjindjeje që thesin që ia la në dorë Nadiri, të mos ia vendoste në kokë politika më 28 qershor.
Ndaj, vota e 28 qershorit, nuk ishte votë për partitë, por votë që zgjodhi: mes imazhit dhe thelbit; mes virtuales dhe reales; mes iluzionit dhe faktikes; mes dehjes dhe ftillimit; mes përçmimit dhe talljes me turmat dhe respektit ndaj tyre e kështu me radhë.
Shekulli