Lauri
Anunnak
-
- Anëtarësuar më
- Jul 18, 2008
-
- Mesazhe
- 32,748
-
- Reagimet e mara
- 40,466
-
- Vendndodhja
- Toscana
-
- Website i juaj
- www.forumivirtual.com
"Heretiku" Dante Aligeri mërr "pafajësinë" nga Papa Benedikti XV
"...Bota ndoshta kurrë nuk ka njohur një figurë kaq të lartë, siç është Dante Aligeri, dhe sot, jo vetëm Italia, e cila me të drejtë ndjehet krenare që e ka lindur, por të gjitha kombet janë duke u përgatitur për të festuar kujtimin e tij sepse e tërë bota mund të paguajë nderimin për këtë figurë fisnike; krenaria dhe lavdia e njerëzimit .... Sa më shumë fitim ju nxirrni nga studimi i tij aq më e lartë do të jetë kultura juaj, rrezatuar nga shkëlqimet e së vërtetës..."
Janë këto fjalët që tha sot 94 vite më parë, më 30 prill 1921 Papa Benedikti XV, i cili boton enciklikën për Dante Aligerin. Viti 1921 ishte shpallur viti i Dantes. Dante Aligeri kishte qenë kundërshtari i ashpër i Kishës, përkrahës i fortë i "skizmës", ndarjes së saj nga shteti, kritikues i rreptë i korrupsionit papal dhe Kisha e kishte përndjekur. Por kohët kishin ndryshuar dhe bashkë me të dhe qëndrimi, duke i lënë vendin një epoke iluminimi, manifestimit dhe promovimit të vlerave dhe kontributeve.
Shekujt janë qartazi përcaktes, të drejtë, rreptësisht të drejtë, sikundër dhe të pamëshirshëm deri në hakërrinë e harresës. Hedhin tej në të shkuarën dhe e mbulojnë me tis dhe mjegull anateme çdo gjë që vjetrohet, gjithseçka që koha e përjashton nga shtati i saj si një çiban lëndues. Përkundër, është ajo që ruan si ama foshnjën, si diçka të patëdytë, të çmuar tançka ndryn në vetvete rininë e përjetshme. Gjithseçka që ka veshur mantelin e përjetësisë dhe predikon jetën e pasosun. E kurrçka tjetër që rrok këtë shenjtëri nuk asht veç kryeveprave si "Komedia Hyjnore". E kur citojmë këtë rrokakohohë të pamatë, natyrshëm që nënkuptojmë atë vullnesë eterne që e përjetësoi në vargje këtë titan të letërsisë botërore. Kur përmendim "Komedia Hyjnori", gjithherë qasemi të rrokim hapsinën e pamatë të atij shpirti kumtues dhe atij vullneti shpërthyes.
Tash kur kanë kaluar kaq vite nga brakisja e të gjallët e tij, munet me xanun vend si gjumtyrë e thyeme nga shtatorja e një statuje, ajo që i madhi Bogaço shkroi për Danten: "Emni i tij sa më shumë do të lëmohet nga koha, aq më i qartë e më i ndritshëm ka për t'u ba". Kurrqysh ma bukur nuk i përkojnë se më këtë sentencë emri, vepra dhe koha që limoi Danten, duke e kthyer atë në një shkrepëtim zjarmtare rrufeje për tan ata shpirtra që velen në çastet e fundit të jetës, e të tjerëve që vetë jeta i përball orë e çast me cakun e mbram.
/ Albert Vataj.
"...Bota ndoshta kurrë nuk ka njohur një figurë kaq të lartë, siç është Dante Aligeri, dhe sot, jo vetëm Italia, e cila me të drejtë ndjehet krenare që e ka lindur, por të gjitha kombet janë duke u përgatitur për të festuar kujtimin e tij sepse e tërë bota mund të paguajë nderimin për këtë figurë fisnike; krenaria dhe lavdia e njerëzimit .... Sa më shumë fitim ju nxirrni nga studimi i tij aq më e lartë do të jetë kultura juaj, rrezatuar nga shkëlqimet e së vërtetës..."
Janë këto fjalët që tha sot 94 vite më parë, më 30 prill 1921 Papa Benedikti XV, i cili boton enciklikën për Dante Aligerin. Viti 1921 ishte shpallur viti i Dantes. Dante Aligeri kishte qenë kundërshtari i ashpër i Kishës, përkrahës i fortë i "skizmës", ndarjes së saj nga shteti, kritikues i rreptë i korrupsionit papal dhe Kisha e kishte përndjekur. Por kohët kishin ndryshuar dhe bashkë me të dhe qëndrimi, duke i lënë vendin një epoke iluminimi, manifestimit dhe promovimit të vlerave dhe kontributeve.
Shekujt janë qartazi përcaktes, të drejtë, rreptësisht të drejtë, sikundër dhe të pamëshirshëm deri në hakërrinë e harresës. Hedhin tej në të shkuarën dhe e mbulojnë me tis dhe mjegull anateme çdo gjë që vjetrohet, gjithseçka që koha e përjashton nga shtati i saj si një çiban lëndues. Përkundër, është ajo që ruan si ama foshnjën, si diçka të patëdytë, të çmuar tançka ndryn në vetvete rininë e përjetshme. Gjithseçka që ka veshur mantelin e përjetësisë dhe predikon jetën e pasosun. E kurrçka tjetër që rrok këtë shenjtëri nuk asht veç kryeveprave si "Komedia Hyjnore". E kur citojmë këtë rrokakohohë të pamatë, natyrshëm që nënkuptojmë atë vullnesë eterne që e përjetësoi në vargje këtë titan të letërsisë botërore. Kur përmendim "Komedia Hyjnori", gjithherë qasemi të rrokim hapsinën e pamatë të atij shpirti kumtues dhe atij vullneti shpërthyes.
Tash kur kanë kaluar kaq vite nga brakisja e të gjallët e tij, munet me xanun vend si gjumtyrë e thyeme nga shtatorja e një statuje, ajo që i madhi Bogaço shkroi për Danten: "Emni i tij sa më shumë do të lëmohet nga koha, aq më i qartë e më i ndritshëm ka për t'u ba". Kurrqysh ma bukur nuk i përkojnë se më këtë sentencë emri, vepra dhe koha që limoi Danten, duke e kthyer atë në një shkrepëtim zjarmtare rrufeje për tan ata shpirtra që velen në çastet e fundit të jetës, e të tjerëve që vetë jeta i përball orë e çast me cakun e mbram.
/ Albert Vataj.
