-
- Anëtarësuar më
- Feb 26, 2009
-
- Mesazhe
- 2,092
-
- Reagimet e mara
- 1,239
-
- Mosha
- 70
-
- Vendndodhja
- Danimarkë
-
- Website i juaj
- www.radioprojekt.dk
Ka njerëz që nuk kanë nevojë të shtiren për t'u dukur më të mirë, më të fortë apo më të rëndësishëm nga ç'janë. Ata janë thjesht vetja.
Nuk ecin sipas turmës dhe nuk e ndryshojnë qëndrimin vetëm sepse të tjerët mendojnë ndryshe. Dëgjojnë, vërejnë, arsyetojnë, madje edhe pranojnë kur gabojnë, por vendimin përfundimtar e marrin me mendjen dhe ndërgjegjen e tyre.
Zakonisht janë njerëz të qetë, të urtë dhe të drejtë. Nuk kanë dëshirë të hyjnë në konflikte për çdo gjë, nuk e kërkojnë fjalën e fundit dhe nuk kanë nevojë t'i imponohen askujt. Respektojnë të tjerët dhe presin të njëjtin respekt në këmbim.
Por qetësia e tyre nuk duhet ngatërruar me dobësinë.
Këta njerëz kanë kufijtë e tyre. Mund të tolerojnë shumë, të falin shumë dhe të heshtin edhe kur kanë arsye të flasin. Por kur dikush e kalon atë kufi, diçka ndryshon. Njeriu i urtë mund të bëhet i prerë, i butI mund të bëhet i ashpër dhe ai që deri dje heshtte, mund të thotë një "mjaft!" që nuk lë shumë hapësirë për diskutim.
Ata nuk shpërthejnë sepse duan të sundojnë mbi të tjerët, por sepse nuk pranojnë të shkelet mbi dinjitetin e tyre.
Njerëzit që janë vetja nuk kanë nevojë të fitojnë çdo debat. Për ta, më e rëndësishme është të mos humbin veten. Nuk e shesin karakterin për një miqësi, post a gradë, nuk e ndryshojnë bindjen për një duartrokitje dhe nuk bëhen dikush tjetër vetëm për t'u pranuar.
Mund të mos i pëlqejnë të gjithëve. Madje, ndonjëherë pikërisht kjo është shenja se janë të sinqertë me veten.
Sepse të jesh vetvetja do të thotë të dish kur të jesh i butë, kur të heshtësh, kur të falësh dhe, mbi të gjitha, kur të thuash: "Kaq. Këtë kufi nuk ta lejoj."
Dhe ndoshta ky është një nga dallimet më të bukura të këtyre njerëzve: nuk janë të ashpër nga natyra;por, dinë të bëhen të ashpër vetëm kur është e nevojshme.
Nuk ecin sipas turmës dhe nuk e ndryshojnë qëndrimin vetëm sepse të tjerët mendojnë ndryshe. Dëgjojnë, vërejnë, arsyetojnë, madje edhe pranojnë kur gabojnë, por vendimin përfundimtar e marrin me mendjen dhe ndërgjegjen e tyre.
Zakonisht janë njerëz të qetë, të urtë dhe të drejtë. Nuk kanë dëshirë të hyjnë në konflikte për çdo gjë, nuk e kërkojnë fjalën e fundit dhe nuk kanë nevojë t'i imponohen askujt. Respektojnë të tjerët dhe presin të njëjtin respekt në këmbim.
Por qetësia e tyre nuk duhet ngatërruar me dobësinë.
Këta njerëz kanë kufijtë e tyre. Mund të tolerojnë shumë, të falin shumë dhe të heshtin edhe kur kanë arsye të flasin. Por kur dikush e kalon atë kufi, diçka ndryshon. Njeriu i urtë mund të bëhet i prerë, i butI mund të bëhet i ashpër dhe ai që deri dje heshtte, mund të thotë një "mjaft!" që nuk lë shumë hapësirë për diskutim.
Ata nuk shpërthejnë sepse duan të sundojnë mbi të tjerët, por sepse nuk pranojnë të shkelet mbi dinjitetin e tyre.
Njerëzit që janë vetja nuk kanë nevojë të fitojnë çdo debat. Për ta, më e rëndësishme është të mos humbin veten. Nuk e shesin karakterin për një miqësi, post a gradë, nuk e ndryshojnë bindjen për një duartrokitje dhe nuk bëhen dikush tjetër vetëm për t'u pranuar.
Mund të mos i pëlqejnë të gjithëve. Madje, ndonjëherë pikërisht kjo është shenja se janë të sinqertë me veten.
Sepse të jesh vetvetja do të thotë të dish kur të jesh i butë, kur të heshtësh, kur të falësh dhe, mbi të gjitha, kur të thuash: "Kaq. Këtë kufi nuk ta lejoj."
Dhe ndoshta ky është një nga dallimet më të bukura të këtyre njerëzve: nuk janë të ashpër nga natyra;por, dinë të bëhen të ashpër vetëm kur është e nevojshme.
, edhe duke u acaruar, edhe duke qene impulsiv, edhe duke gabuar dhe pastaj duke e pranuar gabimin. Keto mund te jene difekte apo gjera qe duhet t'i permiresosh te vetja, por nuk do te thote qe nuk je autentik.
, por me kete tabletin qe po perdor mezi po shkruaj